• Publicatiedatum: 09 Apr 2010 
• Auteur:  editor

Afbeelding: 

Schrijver Robert Vuijsje schreef de roman Alleen maar nette mensen. Die roman begint met een hilarisch hoofdstuk waarin allerlei vooroordelen worden opgesomd die verschillende bevolkingsgroepen over elkaar hebben. Omdat er in de twee jaar sinds het manuscript werd ingeleverd zoveel is gebeurd, schreef Robert Vuijsje als columnist van het Parool op zaterdag 19 september een vervolg op dit hoofdstuk. Hieronder zijn column.

Vast voor de verontwaardigde lezers: nee, deze generalisaties gelden niet voor álle mensen. U bent veel origineler en onderscheidender dan al die andere leden van de groep waar u bij hoort. En ja, het is uw columnist bekend dat neger niet een prettig woord is. Maar het gaat hier om een in directe taal gestelde opsomming van zaken die niet altijd even prettig zijn.
Goed. Daar gaan we.
Amerikanen kiezen een zwarte man als president.
Hollanders stemmen op een partij die het liefste eerst alle Marokkanen het land uit wil zetten en dan de Antillianen en daarna misschien de rest van de mensen die ze allochtonen noemen.
Joden zijn altijd rijk. Als ze een keer niet rijk zijn, maar het plotseling worden, bijvoorbeeld door een zogenaamde bestseller te schrijven, kopen ze een Cadillac die zo veel benzine gebruikt dat ze al hun geld direct over de balk smijten.
Indo’s waren jaren weg maar ze maken hun comeback in de multiculturele samenleving. Geert Wilders blijkt een Indo te zijn, en dat moet alles verklaren. Het is alleen de vraag of Indo’s hem ook zien als een Indo.
Molukkers komen weer in actie. Niet tegen Hollanders, maar tegen Marokkanen.
Hollanders nodigen na het overlijden van Michael Jackson uitsluitend andere Hollanders uit om op de televisie te praten over zijn betekenis voor de zwarte muziek. Negers worden uitgenodigd om te zingen of een dansje te doen, maar niet om te praten.
Marokkanen, negers en joden bieden tegen elkaar op. Marokkanen zeggen: wij worden gediscrimineerd, onze jongens krijgen nergens een baan. Negers zeggen: maar wij hadden de slavernij, dat was veel erger. Joden zeggen: maar wij hadden de Tweede Wereldoorlog, dat was nog veel erger. Marokkanen zeggen: maar wij worden nú gediscrimineerd, die dingen van jullie waren vroeger, dan telt het niet.
Surinamers zijn jaloers op Marokkanen omdat die het monopolie op gediscrimineerd worden van ze hebben afgepakt. Nu Surinamers geïntegreerde Nederlanders zijn geworden hebben ze niets meer.
Antillianen zijn niet jaloers op Marokkanen. Daarvoor voelen ze zich niet betrokken genoeg bij Nederland.
Polen worden de nieuwe Marokkanen. Als het niet de Polen worden, dan zijn het de Bulgaren of de Roemenen. Over tien jaar zullen Marokkanen jaloers zijn op Polen omdat die het monopolie op gediscrimineerd worden van ze hebben afgepakt.
Over één ding zijn Surinamers en Antillianen het eens: het is belachelijk dat een Marokkaan burgemeester is geworden van de Surinaamse en Antilliaanse hoofdstad van Nederland.
Marokkanen doen alles om zich aan te passen aan Nederland. Rachid, de Marokkaanse Frans Bauer, beweert dat hij het oprecht goede muziek vindt. Hij zingt het Hollandse levenslied voor zijn plezier.
Hollanders doen het slimmer. Jan Smit koloniseert de zomerhit van Damaru en komt op nummer 1.
Mensen die ze allochtonen noemen willen precies weten bij welke groep iemand hoort.
Hollanders hoeven dat niet te weten. Ze willen alleen berekenen hoeveel geld ze kwijt zijn aan ieder lid van de mensen die ze allochtonen noemen.

Deze column is eerder verschenen in het Parool

  Nieuwsoverzicht